Ping, een sms’je.
‘get ng ni geantw op mn meel. isriet? kmak me zorge. X.’
Opgejaagd en chagrijnig
Ik lees het nog eens. ‘X maakt zich zorgen want ik heb nog niet geantwoord op haar mail.’ Hm. Ik start mijn pc op en zie dat ik om 12h 48m 13s een bericht van haar ontvangen heb. Dat is nog geen vier uur geleden. Pfff, dit hectische gedoe kan ik missen als kiespijn. Ik voel me opgejaagd, achterna gezeten en ik word er chagrijnig van. Eigenlijk heb ik al geen zin meer om haar bericht te lezen.
Haar ‘bezorgdheid’ heeft een averechts effect.
Onverwacht cadeau
Ik haal de post uit de brievenbus. Tussen de facturen en reclamefolders vind ik een handgeschreven envelop met mijn naam erop. Ik hoef de achterkant niet te bekijken om te weten van wie hij is. Het handschrift verklapt de schrijver. Het is een onverwacht cadeautje op een doordeweekse dag. Om het gelukzalige moment zo lang mogelijk te rekken, stap ik langzaam terug naar binnen en leg ik De Brief nog even opzij.
Waardevolle vriendschap
Terwijl ik koffie zet, denk ik aan Luzia in Zwitserland. Meer dan 30 jaar geleden werkten we in hetzelfde hotel in Interlaken. Ik mijmer wat over de tijd dat we collega’s waren en over onze vriendschap die op korte tijd heel hecht werd.
Ik word helemaal blij van binnen.
Als de laatste druppel water door de filter is gesijpeld, de melk schuim geworden is en de koekjes klaarstaan, nestel ik me op de bank. Mijn zilveren briefopener (souvenirtje uit Mexico) mag doen waar hij goed in is: de brief zorgvuldig openen. Hij ritst een puntgave opening over de volledige lengte van de envelop, zonder haakjes of lelijke randjes.
Turquoise inkt op roze papier
Twee bladen vol heeft mijn dierbare vriendin geschreven, voor- én achterkant. De turquoise inkt van haar vulpen steekt prachtig af tegen het lichtroze briefpapier. Ik neem een slok koffie en begin te lezen. Eerst vraagt ze hoe het met mij gaat, of ik mijn werk nog steeds zo leuk vind en of de kinderen al examenstress hebben. Dan vertelt ze over zichzelf, over haar moestuin en over de bergwandelingen met haar kinderen. Ik lach om hun avonturen en bij elke zin ebt de stress verder weg uit mijn lichaam.
Uitkijken naar volgende week
Ik lees de brief nog een keer. Daarna steek ik hem terug in de envelop en leg ik hem in mijn ‘schrijfschuif’. Volgende week ben ik een avond alleen thuis, dan zal ik antwoorden.
Ik pak mijn gsm en sms terug naar X: ‘sorry was effe met andere dingen bezig. alles oké, je hoort nog van me!’
